sensizken karanlıkta bürünen gölge oldum,
korkar oldum kendimden, yanlızlığımı sensizken, geceye yazdım,
sorarsan eğer korkun gölgen’mi diye,
tek korkum, gecemde seni hayal edip,
gölgelerle beraver seni kaybetmek olurdu,

denizden batan güneşe bir iskele dayayıp, silmek isterdim,
dalgalanan bulutlara O deniz mawisi gözlerini çizmek isterdim,
denize damlayan göz yaşlarına, şemsiye açıp göz yaşlarını silmek isterdim,
batan güneşi tekrar çizip, seninle yeniden doğmak isterdim.

karanlıkta, sesleriyle rüzgarın eşlik ettiği ağaç dalları,
bir birine çarpıp, adeta geceye yazılmış beir şarkı,
hep O gecelerde, seni düşünür hüzünlenirim ve,
dayanamaz gök yüzü başlar göz yaşlarını dökmeye,

hani olurya bir tanem, gecede güzel gözükür gölgeler,
iştebir çaydanlığın gölgesi bu kadar’mı güzel olur gecede,
bardağıma doldurduğum çayda, içerken bağrımda yanan,
senin sevgin ve senin hasretin olurdu....????

karanlık bir akşamda, koşarak bizim ağaca gittim,
dallarını uzatmış mehtaba doğru, sanki seni gösteriyor,
gök yüzünden şimşekler çakıp, gök yüzü adeta haykırıyordu,
eğer varsa kaderde birleşememek, atıcaktık kendimizi gölgenin boşuğuna,

ben geldim ama sen yoktun, bir çocuk gibi hıçkırıkla başladım ağlamaya,
sabaha doğru, güneş doğmaya başlamıştı,
kaldırım taşların’ da büyük bir yıkık gölge görünüyordu,
beklemekten bir an olsun bile vaz geçmemiş, hala seni bekliyordu,

gece gündüz demeden, seni sorup ararım,
elimdeki eski bir pusulayla, yön belirlerim sana doğru,
elimi koyunca pusulanın üstüne, sol yanımda bir acı oluştu,
meğer pusula bile kalbimi gösterirmiş, kalbinin sesini dinle diye,

eve gelince açmıyorum ışıkları, ay ışığına bakıp görüyorum gölgeni,
bir köşede oturmuş seyrediyorsun yıldızları,
mawi gözlerin parlıyor ay ışığında,
kayan her yıldıza, beni unutmasın diyorsun...

bakınca senden bana kalan son hatırana,
dalıp gidiyorum uzaklara,
içimdeki fırtınaları dindiremiyorum sevgilim,
karışıyorum dalgalara, kaybolup gidiyorum senden uzaklara...?

yazan: Samet Karaoğlu