Ne zaman ki sevdanın ışığından ayrıldık
Dağ gibi büyüdü bak yüreğindeki çığlık
Ne zaman ki sevdanın büyüsünden sıyrıldık
Ne sende moral kaldı ne bende kaldı sağlık

Fırlatıp atar bizi bu amansız fırtına
Bilinmez ki ne zaman neden nasıl nereye
Ayrılık vebalini yüklenmişsin sırtına
Beklersin ki konacak serçeler pencereye

Avuçlarımda kalmış yokluğunda hasretim
Pişmanlıklar içinde vicdanım yanar durur
Buğulu bakışlarla bağlandı basiretim
Akşam kızıllığında yüreğim kanar durur

Fermanımı yazmışsın inandım beyanına
Uzaklaştıkça senden müşküle gidiyorum
Sonumu bile bile varıyorum yanına
Rüzgârına kapıldım meçhule gidiyorum

Esmer bir hüzün doldu nemlendikçe gözlerim
Aklımda sen oldukça ruhum varmaz uykuya
Her akşam umutsuzca yollarını gözlerim
Geceler uzadıkça umutlar düştü suya

Ab-ı hayatı oldun gönlümün bilir misin?
Soluksuz gecelerin can veren nefesisin
Hala beklerim seni gel desem gelir misin?
Tükenmeyen aşkınla gönlümün tek sesisin

09.03.2010/Samsun

İbrahim COŞAR