Sevgilimsin

Belki de öte kadınımsın

Sırları dökülmüş son mevsimin

Kızıla çalar maviliğinde

Üstüme düşer ömür duvarı

Yer sen

Gök sen

Korlaşan alevi alevlendiren

Durgun nehirleri hırçınlaştıran

Cennet gibi kokan

Kahve gözlüm

Gül yüzlüm


Sevgilimsin

Son tutsaklığımın

İnatçı sevdasına boyun eğişim

Şiir yazışım bir tende bir beden gibi

Sevişmelerimizi giydirdik

Bütün gecelere sessizce

Yeryüzünü sensiz adımladım

Gökyüzünü seyrettim sensiz

Yürek seni arıyor ay ışığının

Arka yüzünde

Kim koydu beni bu sevdanın

En kuytu yerine

Ağlasana


Aslında belki de düşsün

Kaç şiirde tükendim

Kaç mısrada üşüdüm

Hani kaç nakaratta öldüm

Bir bilsen

Belki de sen kal diyorum

Ben gideyim artık şiirlerden

Kararıyor son günün güneşi

Son bekleyiş

Belki de son haykırış

Belki de son tükeniş bu


Günleri öyle kovduk ki

Öylesine savurduk ki yılları

Aşk olsun ikimize

Acımadan kahkahalarla

Ve gözyaşlarım güz kokusu son mevsimin

Sevmeseydim seni

Dudağında ürkek bir öpücük

Bedeninde nemli bir ten

Yüreğinde hırçınlaşan bir sevda

Olabilir miydim? Anlasana