bir tutam sevgi bağı kopardım bahçenden,
renga renk, mor menekşe, kırmızı güller’le,
yağmurun ardın dan açan gök kuşağı,oldum üstüne,
gündüzün, sessizliği,yüksek bir dağdan,
gecenin sessizliği ise, gün batımıyla, başlıyor,


hani ilk anda olurya, tanıştığın, ilk kız arkadaşın,
gözler bir birine bakar ilk utangaç bakışlar başlar,
sessiz sessiz diller susar,sadece gözler konuşur o anda,
bir hoş olur insanın gönlü, içi kıpır kıpır, ilk heyacan olur bizlere,
acaba deriz,busefer tamam, artık gerçek sevgiyi bulduk deriz ama,
bir bakarsın, hüzünle beraber, sessizlik çöker,bedenimin üstüne,
ne bırakmak istersin,nede sevdiğinden kopmak,işte o sessizlik,
dile getiremediğimiz, haykırışlarımız oluyor, zehrimizi, ya bir deniz kenarında,
yada herkesten uzak bir dağbaşında,boşluğa doğru haykırarak dökeriz içimizi,



son adıma, gelir insan, düşünür düşünür çıkamazsın içinden,
tekrar sevmek, severkende unutmak istersin eski sevgini,
ne kadar yeni duygular beslesende, ilk aşık olduğun gibi,
sessiz kalamazsın çünki o tadı bir daha yakalayamazsın,
ilk adımdır, ilk dokunuştur,ilk gülüştür,ilk haykırıştır, gözlerin ağlaması,
işte öle bir duygudur,sessizlik, öle büyülüdür’ki seni alır başka dünyalara bırakır....


samet Karaoğlu