Ansızın..
Çok uzaklardan burnuma
Teninin kokusu gelir.
Burnumun direği sızlar.
Aklım karışır.
Yüreğim kabarır.
Derin,derin iç çekerim;
Bir türlü doyamam kokuna;
Yüzüme kapatıp avuçlarımı,
Çırılçıplak bedenini;
Benim koynumda sanırım
Tenini doya,doya koklarım
Nerde olursam olayım
Ruhumu cennette sanırım
Koparım o an yaşamdan
Kimseler görmez bilmez
Oysa ben sana doğru uçarım
Ya bir,ya üç saniye;
Sürer bu halim belki;
Fakat ben o anı asırlarca yaşarım.
Gevrek, gevrek kokar o güzelim;
Tarifi imkansız terin;
Doya,doya ruhuma çekerim.
Ben mest olurum;
Ruhumsa şad olur.
Bu vuslata inanamam;
Bir türlüde doyamam;
Ruhumdaki vuslatı bilmeyen insanlar.
Ne zaman dünya meşakkatiyle;
Ansızın gürültü yapar.
Daldığım düşten,uçtuğum yerden;
Yalan dünyaya, hasretine geri dönerim.
İşte o zaman mahsunlaşır.
Annesinden zorla koparılmış;
Masum bir bebek gibi
Çaresiz kalan ellerimi bırakır;
Teninin kokusunun arkasından;
Canımdan ayrılmış gibi bakarım;
Sonra dudağım kıvrılır.
Somkura,somkura salya,sümük ağlarım.
Ta ki...
Teninin kokusunu;
Burnum duymayana kadar.

12_06_2005 Pazar

Hanımağa34 / Nazife Görgün