![]() HALET-İ RUHİYEMŞiirin hikayesini görmek için tıklayın İnsan bazen kendini sonlanmış hisseder evet herşey bitmiştir...Boynunu büker,gözün yaşını döker...Umutlarını bitirir,hayal kurmak istemez...Sıkıntıdadır ve çıkış noktası da bulamaz; bilemez...Saygılarımla...
Gülüşlerim sahte,gönülsüz,değil inandırıcı.
Konuşmalarım boş,yersiz,yok hiç bir amacı. Davranışlarım kaba-saba,kendime bile kalmadı saygı. Bakışlarım manasızca tek noktada,huzurum kaçtı. Eskiden gözümü yumardım,toz-pembe hayallerim vardı. Şimdi düşlerim kabus,bedenimi tarifsiz acılar sardı. Kalbimden dünyaya sevgi,aşk kabararak;taşardı. Duygularımın tercümanı gözlerim ,maalesef hırstan yaşardı. Negatifim,’’’sıfırdan’’’ başlamak bilmiyorum kolay mı? İçimdeki sevgi şelalesi,alttan gelen nefret akıntısını kovar mı? Beni tekrar aşk okyanuslarına mütemadiyen salar mı? Yoksa,-halet-i ruhiyeme-bakıp,uğraşmaksızın,aniden kaçar mı? Not:İnsan kendini mutsuz hissediyorsa onu ne neşelendirir,bilinmez...Ama gerçekten umutta biterse o zaman işte felakettir...7.4 şiddetindeki deprem etkisine maruz kalmış bir kalbi vardır,yıkılansa geleceğidir...Saygılarımla... Ali Soytürk 20 ocak çarşamba 2010 |
mavideydisevgi tarafından 1/20/2010 11:40:40 PM zamanında düzenlenmiştir.