Ömrüm’ün son baharına,
açılan gönül penceremin,
sararmış perdelerini çekiyorum.
Hüzün rüzgarlarına kapılan,
hazan yaprağı gibi,
mechule sürüklenen düşlerimle gidiyorum.
Siyaha bürünen gecenin kollarında.
Göz yaşlarımın ıslattığı.
Titreyen dudaklarımla.
Son kez resmini öpüyorum.
Sıcak bakışlarını yüreğime sarıyorum.
Sevabımla günahımla gidiyorum.
Gözlerimde sel sel taşan yanlızlığınla.
Kirletilmiş gökyüzüne.
Savura’rak hatıralarımı.
Bir ateş böceği’nin göz kırptığı,
karanlık gecelere bıraka’rak sevdalarımı.
Dertlerimi denizlere saldım.
Bahar yeşili umutlarımı.
Yüreğime gömerek gidiyorum.
Gidiyorum işte sorma artık,
Bende bir şey sormayacağım.
Çünkü ben artık olmayacağım.
Gidiyorum..!
Artık gitmek zorundayım.
Çünkü kayboldum.
Korkunç rüzgarların uğultusunda.
Hüzün yamalı çeket gibi duruyor,
kamburu çıkmış omuzlarımda.
Ve dağların ötesinde.
Bir gönül bahcesinde.
Bir gül boynu’nu büküyor.
kokusu gül,rengi gül.
gözyaşı gül.iki gözü iki çeşme
mutsuz,avuntusuz ve susukun.
Ve de sensiz ve ses’siz..!
Gidiyorum.
Yok artık,yok say beni.
Ölmüş gibi değil,hiç yaşama’mış
ve yaşanma’mış gibi.

16.01.2010.....Antalya.

İbrahim Yuka