Seni ben; içinde ki sensizlikte çok sevdim
İlk görüşte, o gözlerinde ki masumiyetinle
Dona kaldım! omuzlar kapıya dayalı
Kapı eşiğinde kalbim pek çok yaralı

yaya kaldım!

Koptu içimden fırtınalar kendiliğinden
Ben senin tevezunla mahçubiyetinden
Eridim darmadağın kavruluverdim
Seni ben, görmediğin anlamazlığında sevdim
Yoktu benliğin, yürekteki o güzelliğinin içinde

Ben varya seni...

Çıkmayan kişiliğinin yokluğuyla bildim
Öylesine daldınki, içimin, içinin, içine...
Çıkmaz çaresizlik ortasında’ki o gül haline yandım
Şimdi ben varlığın yokluğunda bir bir biterken

Seni varya seni...

Artık ben bulamıyorum, ya kaf dağında o burnun
Yada! benliğin boş işlerinin süslerinde
Kah gurur ve kibirlerinin gizin de erimelerde
Veya çocukça oynamalarda düşüp ağlamalardasın
Yanıp eriyerek yavaş yavaş yalvarışlardasın...

Bilki ey sevgili!

Sezim hasret yampirilik içinde olmuyan insana
Şaştım o edepli ruhumun sana olan çapkınlığına
İsyanda kalbim içindeki o delice gamsızlığına
Bilki insan hisleri derinlerce yargı içindedir
Seven yürek ise, bunu dosdoğru bilmektedir...

SEN beni bilde yeter...

AZAP...