Cılızlaştı birden güneş
Yücelerden seslendi kış
Hucum etti yeşillere
Yeşilimi vurdu o kış

Bir tokat geldi ayazdan
Çiçeklerim oldu mor dan
Bütün renkler küle döndü
Bu zalimin korkusunda

Korkunç kışın azabından
Mavi göğüm oldu zindan
Dere ve çay buza döndü
Titredi yoksul korkudan

Toplandı bütün yollar da
Bağırdı dağda ovada
Boranla karlar saçarak
savurdu kinin havada

Âşık ismet hiç korkmadı
Kışın gücünü takmadı
İsmet koştu sevdasına
Kış öfkeden küpe bindi

Kış İsmeti tuttu yolda
Dedi ne gezersin burda
Aşk dedi! Dağlar deldiren
Yavuklum var dedi köyde

Dans etti tipi başında
İsmet şaşkın dağ başında
Ölüm ıslıkladı poyraz
Aman dedi İsmet burda

Ulan dedi bu ne kısmet
Dedi ki bu kader demek
Yumdu gözünü gülerek
Boyun eğdi ve nihayet

Daldı sonsuz uykusuna
Baykuş kondu yuvasına
Yavuklusu kan ağladı
Yiğit İsmet sevdasına

BÜNYAMİN KAYA