Bu yalnızlığın baş kâhyası ben olacağım belki de
Yüksek surlarla çevrili avluda
Kucaklayacağım özgürlüğü, kuşları
Özleyeceğimi biliyorum
Trenin arkasından savrulan rüzgârı
Hasretim diye kucaklayacağım
En sessiz halimde çığlığını duyacağım
Çocuğun duvar dibinde ağladığına inat
Uyanacağım o sabah
El çırpacağım sessizliğe.
Yorgun bakışlarımın ardından
Tebessümle sileceğim gözyaşlarımı
Ansızın bomboş gözlerle bakacağım
Umudumu yeşerdiğim uzak ülkeye
Seni hayal edeceğim
Mısralarıma sığmayan uzak yerde.
Denizi düşüneceğim, yazı baharı kışı
Mevsimleri düşüneceğim yeşile uyandığı gün
Her gün batımında gözümden bir damarın eksildiğini hissettiğim an
Büyüteceğim seni yüreğimde.
Yer gök mavi sen olacaksın
Seni düşündüğüm kadar çoğalacağım
İşte o zaman bir kahkahalar atacağım
Gök çatlatırcasına
Oysa beni hiç duyamayacaksın.
Sessizliğime gömdüğüm mezarın
Duasını yapamadığım cenazenin
Umudumun çınarı olacaksın uzak ülkemde
Oysa son satırda dudaklarım kıpırdayacak
İki sözcük uğruna
Seni seviyorum.