Benim adımı babam koymuş
Kundağım anam sarmış,
Hem ağlayıp, hem gülmüşüm
Düşe, kalka büyümüşüm,
Doğduğum köy belli benim,

Köyüm bahçeli bağlıdır,
Etrafı sıra dağlıdır,
Deli gözler akbaşlar,
Kelleciler, tokurlar,
Hepsi birbirine bağlıdır.

Benim köyüm, gümüş suyudur,
Kırk haneden sorumludur,
Yoksulluğun gözü çıksın,
Hepsi biri diğerinden ayrı olmuştur
Çoğusu gurbette kalmıştır,

Rumelinden başlar çayım,
İnce ince akar suyum,
Alabalıklarım doyum, doyum,
Hiç değişmedi bemim huyum,
Gümüşsu’dur benim köyüm.

Örf adetim aynı bende,
Hele bir misafir gelende,
Orta oda aynı yerde,
Misafirler baş köşede,
Gümüşsu’dur benim köyüm.

Aşlarımız hep bellidir,
Kartol yahnisi, ayran çorbası,
Kavut çorbası, helede haşlaması,
Galacoş var birde lor dolması,
Çok güzeldir benim köyüm.

Köyümde daha neler var,
Eşki lahana baş yemekti,
Kabakbastı yanında geldi,
Hele birde kabuska vardı,
Ne güzeldi benim köyüm.

Çalışkandı köyümün insanları,
Durdurak bilmezdi canları,
Gurbette kalmış onları binleri,
Yıkılmış viran olmuş, haneleri,
Çok güzeldi benim köyümün insanları.

Çok şeyler var, yazılacak.
Sevgi, dolu kucak, kucak,
Zaman gelince anlayacak,
Daha neler var anlatacak,
Gümüşsuyun insanları,

Anlatmakla bitmez bunlar,
Sahip çıksın köyde kalanlar.
Gül bahçesine konanlar,
Hani nerde var olanlar.
Tokuroğlu yeter bunca,

Benim köyüm çok güzeldi,
Gümüşsuyu’m çok güzeldi.