Çoğu zaman babama acıdığımı hissederdim, ona sevdiğimi söylemediğim için. Aslında kendime acıyordum. Benim söylemeye ihtiyacım, onun duymaya ihtiyacından daha fazlaydı.
Trevanian
Paylaş
Ya gerçeğe tutsak olacaksın Ya da hiçbir şeye… Hayallerinin ardından gidip de Kör kuyularda gözlerini yitiren sen Hiç mi duymadın Hiç mi uyarılmadın ki Bataklık misali düşlerinde Kayboldu kimliğin…
Şimdi el yordamıyla ara kendini… Görme yüzüne gülenleri, Duyma ardından denenleri… Sen ki uçurdun ruhunu Sarmaşık olalım diyene… Arama artık Sorma kimselere… Kim bilebilir ki Ruhun ihtiraslarında yiten Senden çıkan benliğinin Bilinmez yerini…
Bir yer var… Çok uzaklarda Belki de Kaf dağında Bir yer … Oturmuş cümle deli gönüller Anlatırlar sınır ötesi düşlerini Ve dövünürler Bilemedikleri bir güç Kendilerini götürürken Neden ayak diremedik diye.
Birden … Derinlerden bir ses Kulakları yırtarcasına Titretti cümle alemi… Ben hep olacağım! Ve saracağım benliğinizi… Sırt dönemezsiniz bana!
(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir.
Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
Sahipsiz Benlik şiirine yorum yap
Okuduğunuz şiir ile ilgili düşüncelerinizi diğer okuyucular ile paylaşmak ister misiniz?
Sahipsiz Benlik şiirine yorum yapabilmek için üye olmalısınız.