çapkın bakışlarına hayat denen sürüngenin takılı örüyorum ağlarımı
incecik narin bağlarım bir örüp bir koparıyorum
örseledikçe aklımı dokuz doğuyor kalbim acımasızca
sille tokat yerlerde bebek umutlarım salya sümük yüreğim


kanadıkça yaralarımı sarmak yerine deşiyorum hunharca
hesap soracak biliyorum vakti erince akan her damla
bile bile sokak aralarında kovalamaca oynuyor içimin çocukları
kimi körebe diyor adına ki yakalayan neşeli
kimi kaçmaktan nefes nefese öfkeli



yordukça yoruyorum zihnimi olur olmazlara
biliyorum oda hesap soracak vakti erince hemde en acımasızdan
helak olmuş yamuk yorgun akrep sayfaları zaten yok ki takvimin
bir sigara en zehirlisinden derinden derine
dudaklar soracak hesap vakti gelince


pişmanım desem kaç vakit eza ettim ruhuma hemde boşuna
keşke kıraydım yüreğimi aklımı kırdığım gibi üç vakit önce
alazlanmış zavallı pekilerim üzgünüm keşkelerim
her bir duygumdan çok geç olmadan özür dilerim...