1
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
1106
Okunma
Bir sonbahar hüznüdür bu
Karanlık gecelerde akan.
Pencere önlerine saklı umutlarımız
Kalmadı artık bir saksı çiçeğini sulayacak.
Kardelen çiçekleriydik biz halkın,
Yokluğu ve yoksulluğu
yırtıp atacak.
Sonra yitip gittiklerimizle,
Yana yakıla ağıtlarımızla
Düştük toprağa.
Genç bir kızın umutlarıyla sevdalandık yarınlara.
Daha yirmisinde kayboldu
Umutsuzluğun karanlığında o kız.
Sonra dalgalar dolusu düştük
Kardeşlerimizin seslerinde
Bir ezgi doğuramadan.
Ey insan!
Ey hasreti, umudu dağlara sürgün insan!
Bir daha üfle,
Üfle ki
Soğusun yarınsızlığın içimdeki yarası.
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz