sen gidince,
gönül perdemi aralayamıyorum artık,
ve aralanmayacaktı o perde hiçbir zaman.
gidişin yıkmıştı yüreğimi,
artık lal olmuştum aşkından,
bir an bile korkmuyordum,
bana zalimce bakışından....
sen gidince;
vazgeçmiştim senden,
hayata aşık olmuştum adeta,
hala aklıma gelmiyordun,
bense doğaya aşıktım...
ağaçları ve kuşları seviyordum yalnız,
çünkü onlar çekip gitmiyor,
insanı yalnız bırakmıyorlar hayatlarında,
bir arkadaş olmuştum kuşlarla,
konuşuyorduk onlarla sessizce,
kimse bizi duymasın ve kimse,
derdimize yanmasın diye...
belki kuşlar gibi uçamıyordum,
belki ağaçlar gibi çiçek açamıyordum,
ancak onlarla konustukça,
yalnız kalmıyordum hayatta....
sahilde denizi seyrediyordum,,,
hırçınlığına ve zamanı gelince,
garip bir cocuk gibi sessizliğine hayrandım...
işte o an yıkık bir liman gibiydim,
deniz kıyısında,
belkide hayatımda ilk ve son yolcu,
sendin bu limana uğrayan,
virane olmuştu gönül limanım,
artık beğenmiyormusun,
uğramak istemiyormusun bu ıssız limana,
artık bu virane liman yolcu kabul etmiyor,
sevdiğim.....
Fatih KASIMFIRTINA
suskun aşık