İlmiğini boynuma doladı hayat
idam sehpalarında gençliğim asıldı,dudağımda bir kıpırtı yok
duasını ettiğim her dilek içimde parçalandı.
Masalmıydın ey aşk ! sadece bir rüyamıydınız,dostlarım,annem,babam.
Hayatımın öyküsünü bölük pörçük yazdılar ve içime kazındılar beni harcayanlar.
Tanıyomusunuz gözlerini tavana çivilemiş şu mutlu insanı,
içimdeki boşluğun şeffaf insanları...öyle masalsınız ki sizi hayal bile edemiyorum
ve ne kadar gerçeksiniz,
sizin yüzünüzden ölüyorum.

Biriniz bana kimsesizliğini verseydi kimsesiz olmazdım
bir isyandan boşluğa bırakırken hayallerimi,kendimden vazgeçiyor olmazdım
ve saplantılarda bocalamazdım
Dağıldım anne , yokmu benim için yapabileceğin bir şey...kendimi anlamıyorum
hiç bir şey anlamıyorum.
Bir hikayemiydim bunca zaman,mesela ben tükenirken beni nasıl okuyordunuz

ve sen! nasıl bir fırtınaydın ey aşk...çöpe attığım hislerimin katili
tam okunmak üzereyken neden son satırda sildin beni.

3 eylül 2005