Galiba ben sevmişim!


Satırlar dilsizdir!

Sen, tercüme et kendine bu saçmalığı.

Atamazsın
Atsan uzaklaşamazsın
Uzaklaşsan yapamazsın
Koy bir kenara
Atasözlerine aldan
Belki bir gün lazım olur








Bu mektup sana!





Adını alfabeden uyduramadım!
Tarifini ise hiç yapamadım
Nerde dediler
Uzakta dedim
Dünya yalan
Dünyada diyemedim
Belki bir yıldız
Beklide o kızgın güneş
Fark edilme diye sana hiç aldırmadım



Yalnız aşk!


Yalnız sevmek!


Yalnız sen!

Belki bir gün ben!






Gözlerime bakma lütfen!
Çırılçıplağım utanıyorum.
Ayrılık şarkısı çalma lütfen!
Sonu beni de bitiriyor.
Daha uzaklaşma
Olan varlığın yetmiyor
Bu tarafa gel
Gel uzaklaşma
Olmadığın yer bana da uzak

Benliğim sürüklenirken bilinmezliğe doğru buhranlarında geçmişe dair düşüncelerimin. Kalp yorgun beden yorgun ruhumsa kaybolmuş düşünüşlerimde. Bin parça olmuşum, her bir parçam yapayalnız. Hepsi ayrı dünyada, olmuş binlerce dünya. Odam bir yalnızlık rıhtımı, kayıp her parçam kendimden uzakta!

Çok uzak olduğum kendime!
Kendime de bir şiir yazarım ben!
Ağlama!
Ağlarsan duyamam
Ağlama uzağım
Uzağım saramam
Ağır gelir burada duramam
Düşmesin gözlerinden tek damla yaş
Sana kıyamam.

Çok uzak olduğum kendime!
Beklide başkasından bana!
Benden başkasına.
Kim bilir?

Kendime sığdıramadığım her cümlem bir şiir oluyor bilmeyene anlamayana.
Ve ben sadece sıradan acılı şiirler yazan bir şair oluyorum anlatmak isterken dertlerimi!

Suç anlamayanın mı?
Anlatamayanın mı?
Belki de suç bizim!

Haberin var mı diyebileceğim o kadar çok hiç kimsem var ki. Seçme lüksünde hiçbir şey anlatamadan bitiriyorum tüm dert sohbetlerimi. Yarın bugünü turuncuya boyarken ben iple çekiyorum gecenin karasını. Dudaklarımdan sızıyor artık içimdekiler. İçimden firar ediyorum kendimden.

Yavaş-yavaş süzülüyorum kalbimden
Bakma anlamazsın halimden
Adına saklı
Sen bakışlı
Gel de pişmanlığımı al
Kolaysa aç kafeslerin kapılarını
Beni göklere sal
Özgürce uçayım
Beni bana sal
Hayata sırıtayım

Her ayrılık şiiri şairin ölümüdür!
Beni çok öldürüyorsun!

Bir kimlik kazanamıyor senden sonra akan gözyaşlarım. Çepeçevre kuşatan acıların ve hasretlerin bir kimlik kazanamadı hala.
Her acı
Her gözyaşı
Hep bana kalıyor
Hep benim kimliğimde ağlıyor
Bu sevdanın ayrılıktan arta kalan yanları

Koşmalı!
Koşup yetişmeli!
Yetişmeli, yetişip çıkarmalı tüm sen acılarını içerimden. Daha fazla uzaklaşmadan kendimden, koşmalı yetişmeli. Böyle gözlerimden akarak bitmeyecek. Boşuna bekliyorum. Boşuna bekliyoruz bu ayrılık bende anlamını yitiriyor. Ben senden ayrılamıyorum.

Aşk!
Severek seni sevmek!
Tatlı gelmesi tüm denizlerin
Ve bir elma şeker gibi yalamak gözyaşlarıma bulanmış yanaklarımı.
Değer kazanması senin için atılan adımların
Unutulmaması senli hiçbir anın
Takvimlerde kokunu duymak
Yerli yersiz bir sürü korkuyu yaşamak seni düşünürken
Ama sevmek işte
Sevmek!
Sadece altı harfle binlerce cümleyi anlatan sevmek!
Unutmak hayata dair tüm umutları
Tüm şikayetleri unutmak
Ve hayal meyal yaşamak sen kokan binlerce planda, ümitte, adına yakında denilen onca uzak limanda�

Şimdi ise hanilerde keşkeler de yitip gidiyor tüm yaşanmışlıklarımız. Kaç intihar fikri varsa enjekte ediyor tüm şarkılar beynimden içeri. Kapılıp gidiyorum bazen sensizliğin bile unutulduğu düşünce buhranlarımda ölüme doğru.
Bildiğim ne kadar keşke varsa şimdi hepsi bizim oldu.
Belki de benim!
Belki de bize dair her şey sahipsiz
Öksüz artık!

Biz hangi Allaha yemin ettikte!
Ayrılık diyerek ayırdık tüm yeminleri kendimizden. Hangi şehrin hangi rüzgarına kapılıp da yalana yalan katarak bir-bir uzak ettik her yeminimizi. Adına ayrılık diyecek kadar ne yaptık. Ruhlarımız et�tırnak olmuşken biz nasıl lime-lime doğradık onca yeminli dilimizi. Gözlerimiz bile sevişirken nasıl oldu da sen orda ben burada oldum.

Şimdi ne hayal kuruyorum
Nede yemin ediyorum.
Meğer
Sevmek sevende.
Sana ait ne kadar kahkaha varsa,
Gidende kalırmış.

Meğer aşk!
Kendini arkada bırakmakmış.

Şimdilerde!

Ağlanası anlarımdan benler gezer odamda.
Her bir yıkıntım ayaklarıma dolanır.
Yıkıntılarımda yıkılır kalırım.


Hatırlar mısın?

Bakar kalırdım
Takılırdım
Takılır kalırdım
Her kalışımda
Sana alışırdım

Alışmışım bırakamıyorum
Çok anı var atamıyorum



Her gidişle kaldın bende!
Gururun kovduğu
Aşkın kal diye yalvardığı bir gitmekti senin ki
Hep bir yanımdaydın
Ben öpmek isterdim
Gurur tutardı
Ben kovmak isterdim
Aşk yağmura dönerdi
Bazen siyah beyaz bir kabus
Bazen renkli bir hayal
Bazen acıtan
Bazen acıyan
Kal deyince kalmayan
Kovunca uzaklaşmayan

Bilirim unutmam gerek seni
Ama kolay değil bir kalemde silip atmak her şeyimi

Galiba ben sevmişim!

İbrahim BAYSU

23 � 08 � 2009 16 � 23
Kadıköy

Siz şiirlerimi okurken ağlıyorsanız ben yazarken ölüyorum�
sR___


Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.

.