![]() ÇÜRÜYEN YANLARIM
dallarıma çok yüklendiniz aylardır
çekemez oldu bedenim ruhum parçalandıkça biriktiniz yeşilim kalmadı şimdi sarıya çaldı rengim ya da kahverengi sonu yok oluş yapraklarım dökülememekte sonbahara geçenkinden daha çok hediyem var birikti yığıldı üstüme hepsi arada bir yeşillendi sandım aydınlanır gibi oldu içim yanılmışım meğer yalancı baharmış adı da ilkbaharmış çiçekler,tomurcuklar, yapraklar falan hepsi yandı kül oldu yaklaştıkça sıcak, bedenimi acıya boğdu yağmurlar bile söndüremedi bu koru öyle bir kor ki birinin bittiğini sanıp bir yenisinin kaygısıyla uyandı yüreğim oradan oraya …ve yine sonbahar dökülmüyor çürüyen yanlarım gitseler boş kalsa dallarım üşürüm elbet ama direnirim yalnızlığım bedenimi terbiye eder bilirim yapraklarım bir sonraki ilkbaharda yine gelirsiniz bir mevsim ara verin yalnız bırakın biraz da belki bu sefer yalancı olmaz baharım gerçek bir ilkbaharın sevinciyle coşarım ...ama şimdi sonbahar hazanım, teker teker gelsin acılarım dallarımı kırmadan lütfen… |
ya da kahverengi
sonu yok oluş
ölümün rengi kahverengi
muhteşemdi yiğit
selamlar