Cefakar yüreğim benim
kederin rengine boyanmışsın yine
neden ki ,hep geçmişimi hatırlatansın benim?
tekrar tekrar yeşerecek dallarım yok benim
mum ışığında titreşen küflü satırlar gibiyim sadece
şimdi ihanetin kundağını sarıyor kalemim
gittin umutlarıma bir ışık bile yakmadan
sana ne diyecektim,diyemedim

aşkın tahtında yakıldı tenim
sabrım tükendi çatlayan dudaklarımda
tüm sözleri uc ucuna ekledim
vuslata ermelerini bekledim,umut diye
tökezledi kelimeler, ruhumu örseledi yokluğun
uğrunda satırlar aktı ardına bakmadan

Geceler sarhoş ayağında
sızıyorum içimdeki yalnızlığa
naralarım fısıltı fiskesinde ,
sabahlarıma ses
imtahan oldu sensizliğimde
kader sordu ben sustum
bilmedim ,bilemedim

gün ışığı bile yaşlı gözlerle izledi beni
artık sevgine köleyim karşı çıkmadan
Bağışla demedim ,diyemedim

her gidişin bir dönüşüne gebeydi
çünkü; çalınmış bir hayatın vebali vardı boyunda
inkar edilemez aşkın korkak hayali
nöbet tutulurken sıcak kollarda
şimdi!
ayrılığın üstüne yamalandı mahzundur aşk
kaldım sensizliğin kara gölgesinde
Hiçbir anını yıkmadan
gelmedim,gelemedim


bir gün ,tüm engelleri boğacak ellerim
endişeler atsa da beni zindana
ömür denen laf deryasında
zaman hoyratça tükensin isterim
buğulu pencerelerde bekleyeceğim
ben yaralı bir türküde sevdim seni
Sen ki bir kırık telsin gönül sazımda
Silmedim silemedim ve ….
Sevdim ,sevdim, sevdim, sevdim
Ömrüme ömür diye