Efendim! Kimsesizlerin sâhibi.
Benim annem, babam var ama kimsesizim.
Sen gönlümün tabibi,
Ben kimsesizim, çünkü sensizim.
Sensiz bu dünya âdetâ kâbus gibi.
İnsanlar bu kâbusta bir canavar Yâ Nebi!

Efendim! Ey Allah’ın “Habibim!” dediği yüze zât.
Hazret-i Ali’yi yatağına,
Hazret-i Ebubekir’i kucağına
Uzattığın gibi,
Bizleri de cennette dizinin dibinde uzat.

Efendim! Güllerden güzel yüzünü,
Sevinç, mutluluk saçan gözünü,
Rüyâda dahî olsa görmeyi;
Ayetlerden sonra en yüze söz olan sözüne,
Tertemiz ve pak özüne,
Saygı gösterip şefaatine ermeyi;
Gerekirse Allah yolunda can vermeyi;
Sana güllerin en güzelini dermeyi;
Çok istiyorum GÜLLERİN EFENDİSİ.

Buyurmuşsun“El mer’ü mea men ehabbe.”
Kişi sevdiğiyle beraberdir.
Bu gönül hasret sana, hasret Rabbe.
Sensiz gönüller derbederdir.

Ey Faran Dağları’nda açan sevgili,
Sana hayran bu gönül, sana sevdâlı bu can.
Ey âlemlere rahmet olan Yüce Nebi!
İçimde bir heyecan,
Sanki sana kavuşacakmış gibi.

Mustafa ARSLAN (Hisârî)