Lise de bir birkaç sene,
Saniyelerine yılların gizlendiği birkaç sene,
Harbiye burası…ve burada yeni bir birkaç sene;
Elinde bastonuyla..
Yaşlı bir beyamcanın karşıya geçmesi gibi,
Trafiği bir anlığına karıştıran birkaç sene,
Sonra bir şey olmamış gibi yoluna devam edecek olan birkaç sene,
Tahammülsüzlüğün hat safhada olduğu sıralarda,
Sıraların arkasında,
Ellerimizde kitap olan,
Eğitim safhalarında elimizde tüfek,
Bazense beyaz bir sayfanın şakaklarında..
Tek sığınağımız olan kalemimizle birkaç sene,
Her saat başı öten saatin saniyelerinde ,
Bazen yaşam ünitesinde bazense üstünde,
Uykuya dalamamanın verdiği hüzün,
Ders çalışırken ertesi günkü sınavın verdiği..
Tedirginliklerle geçen birkaç sene,
Matematik dersinde bazen basit bir işlem,
Ama hayat dersinde bazen anlamadan çözmeye çalıştığımız,
Bazen de baştan savma yapıp alıştığımız..
Ama her daim sonucunu merak ettiğimiz bir örnek olan birkaç sene,

Rüzgar…
Rüzgar yüzüne çarptığında…
Alacağın nefesi senden çaldığında…
Nefes alamayacakmış gibi olduğunda hatırla…
Gözlerin dolsun, yaşların palamarları bi çözüledursun ki..
Gönlünde bir gökkuşağı oluşsun…
Bebekliğimizde kaldı..unutma…
Canını sıktıkları zaman uykuya dalmalar geride kaldı..
Sanma ki büyüdün…annene sor hala o ağlayan..
Ağladığında göz kapaklarını birbirine geçiren..
Yırtacakmışcasına ağzını, ağlayan…
Bi tanesin..


Uyandım…
İstanbul gibi her sokağı denize açılan…
Bir sokak aradım…kaybolmuştum..
Artık korkmadan kaybolmak istiyordum anlaşılan..
Mutfakta bulaşık yıkayan annemin gölgesi…
“Fazla uzun kalamam, haberin olsun” demişti zaten…
Uyandığımda kim olduğunu bilmediğim onun sesi,
Rahat!...



Küçükken ne kadar da güzeldi..
Aşk şarkılarını dinlemek yoktu..
Kutu kutu pense oynar, saklambaçta birbirimizin
Yerini söylemeye çalışırdık…şimdi ise…
Kendimizi bile bulamıyoruz..
O zaman düştüğümüz zaman dizlerimiz kanardı,
Şimdi ise kalbimiz..
Reddedilme korkusu yoktu..
Bir kere ağladık mı…
Hemen bizim olurdu..
Şimdi her gün ağlıyoruz…
Gidip de başkasının oluyor..
Keşke…
Keşke hiç büyümeseydik..de hep gülseydik be…

Her şeyin bir sonu varmış
Bir varmış bir yokmuş ile başlayan masallardan
Annemize yazdığımız bir mektuba kadar
Her şeyin bir bucağı varmış
Her baktığımız yerde bir sevgili varmış..
Yakıp kavuran bir hasret acısı..
Kendini yakıp da tellendirenler varmış..
Ağlayan gözler…
Her şeye rağmen koşarmış….
Aradığını bulana kadar..
Koşarmış..
Sonra belki kan kusarmış ama..
kızılcık şerbetinden bahsedermiş…
Ve belki sonra terk-i dünya edermiş ama..
Aradığını da bulurmuş..