bazen öyle acılar olur ki yürekte tabiatına tabut olmuş duygular besler, duygular kefenlidir, duygular ruhsuz neden ruhsuzdur, çünkü ruhsuzluğun sahibi içinde birikenleri dökmeyen insan olur, biriktiri ve hayatı küs olan ruhsuz bir bedeni yaşamaya değer kılar.İnsan fıtratında bu tür şeyler eksik olmadı; tıpkı gülücükler gibi, mutluluklar gibi vs. hepsi vardır acılar belki daha çok yaşamayı öğretir, ama yaşamanın öğretim kitabı mutluluklardır.O mutluklar ki mevsimsiz, saatsiz, mekansızdır, yorgunda değil güçlü değildir,şuurdan kayıp gelen bir müjdecidir.......yaşamak kadar yaşatmaktır benliği gülücükler,mutluluklar, sevinçler etrafa dağıtarak............sevgi söylenir yeter ki hisler kabuğunda soyulsun...........

karanfil bıraktım, ablacığım
sevgiler
saygılar
selamlar