Şiirde aslolan ifade gücü,
Mihrabı belirsiz savruk his değil.
Manasız her hece tek tip görgücü,
Şiir idrak etmek ihtiras değil.

Hedefsiz tek şiir şiire zarar,
Kendince kendini şiirde arar,
Haberi yok amma ayarsızlık var,
Şiir münacaat, örf miras değil.

Uyak ahenk seyir, maksadı seçin,
Nerede ne zaman ne için niçin,
Şiir baş kaldıra belki aşk için,
Badeyi içiren maşuk, tas değil.

Şiir mavi yeşil belki renksiz mor,
Şiir benden beter ben şiirden zor,
Kaçtıkça arkamdan tam gün koşuyor,
Üç mısra eklemek şi’r tahmis değil.

Nazım yok ölçü yok, yok adet oldu,
Kametsiz sözcükler ibadet oldu,
Niyet ve fikirler istimdat oldu,
Lütufla gelir bu, ihtisas değil.

Suskun saat gibi zamana esir,
Hep beni kahretti gayretsiz nesir,
Azıcık kurcala kimler müessir,
Bir sürü cümleler müesses değil.

Şiir ses, aşk sesi gözyaşı erir,
Hep ahenk hep ahenk, renge renk verir,
Dirilir duygular tekrar yeşerir,
Dört mevsim oynanır, son piyes değil.

Sükût ve temaşa, tarifsiz henüz,
Çağıl çağıl, renk renk masmavi eşsiz
Şiire gözyaşı eklense sessiz,
Leyla’nın gözyaşı şiir ses değil.

Bakış duyuş ilham ve edebiyat,
Şiir akşamları kime emanet?
Tıpkı iklim gibi pek çok ihanet,
Hecenin çığlığı bana has değil.

10.09.09 Bursa

Ömer Ekinci Micingirt