uzaklar...

yakını gösteren uzaklar

bir tekneyle açıldı uzaklara
adını ’’ uzaklar’’ koydu
umut’a yolculuk vardı
sabah erkenden

uzaklar...

açıldıkça açıldı okyanusun koyu maviliğine
bakışlarını çevirdi karadan uzaklara
ne var, ne yok geride bırakarak
balıklara gösterdi resimlerini
martılara söyledi şarkılarını
uzaklara bakarak

uzaklar...

gece yorganı, gündüz nur u oldu varlığının
biri bedene, diğeri ruha seslenirken
uzaklardan çığlık yükselirken
kendine gel dedi bir ses
kendine gel

uzaklar...

uzaklar anlatırlar en kestirme yoldan seveni sevileni
eğri, doğru- iyi, kötü-çirkin, güzel kavgası
ederken yakındakiler onursuzca
yelkenler fora uzaklarda
bayramlar uzaklarda

uzaklar...

sessiz çoğunluğun kucağında sallanırken yelkenli
demiralma vakti gelmişken zamana
uyanır okyanus uykusundan
bir elinde boya ve fırçaları
bir elinde ud’u

uzaklar...

veda ederken yelkenliye, son bir kez bakar göz ucuyla
uyanan insanoğluna fısıldar martılar
çok sevdi seni uzaklar
seni sevdi uzaklar

uzaklar...


nilkurt