BÜYÜYÜŞ

büyümek değilmiş büyümek
en yalnız mevsimindeyiz yaşamın
çoktan kalkmış,hep beklediğimiz
umut yolculuğunun treni,
kaçırmışız.
düşlere mi düşmüşüz
karanlıklar mı örtmüş sevdalarımızı,
bilinmez,
Yalnızız işte, ötesi gerekmez,
bu kent suskun
duyulmaz gayrı
en derin yerinden yitirmişiz
içimizdeki coşkulu çığlığı
yok artık gözlerimizde
o oynayan çocukların neşesi,
bir mezarlık sessizliğinde değil de
belki korkak bir ölüm beklentisi,
belli mi olur,belki de fırtına öncesi.

meğer ne kadar da küçükmüşüz o zamanlar,
hani şu sevdadan sevdaya koştuğumuz yıllar,
hani ilk öpüştüğümüz gün,
büyümek değilmiş meğer sevişmek,
ihanetimiz bile çocukçaymış,
oyuncağından sıkılmak,
hep yeni bir şeyler istemek gibi.

dünya yuvarlak,
tren gelecek aynı yere yine,
belki bir gün,
kaç zaman bekleriz ama,
yeter mi ömrümüz büyümeye,
yani ölmek var beklerken ,
büyümeden beklemek değer mi
ölmeye.

yada ardına düşsek,
tren önde,biz arkada,
bir umudun ardı sıra,
var mı umutların bir durağı,
yakalar mıyız?
kaç dağ önümüz,
yeter mi gücümüz.

en korkak mevsimindeyiz yaşamın,
hem güçsüzüz,hem yalnız,
çocuğuz üstelik daha,
büyümeye çok var gülüm,
umut treni önümüzde,
ölüm treni ardımızda.
05.03.2001
çanakkale