“Kalbim” derdin hep bana, aklımda hece hece,
Son nefeste yüreğim, belki bu gün, bu gece…

Boğazım düğüm düğüm hıçkırıklarla kaplı,
Gözlerimde gülüşe heves bulamıyorum,
Kalbimin ortasına sanki bir bıçak saplı,
Ne olur dön ne olur nefes alamıyorum…

Sen gönlümce yıllardır bir tek sana varıldın,
Hatırla yokluğumda hep kadere darıldın,
Ne oldu böyle birden ayrılığa sarıldın,
Ne olur dön ne olur nefes alamıyorum…

Yarınlar bizim derken aşamadık bir günü,
Nereye koyacağım nereye bunca dünü,
Bir söz söyle tek bir söz varsa eğer mümkünü,
Ne olur dön ne olur nefes alamıyorum…

Deprem olup gönlümü çevirdin bir talana,
Masal edip bu aşkı karıştırdın yalana,
Gideni bilmem ama hasret çok zor kalana,
Ne olur dön ne olur nefes alamıyorum…

Söz ile anlatılmaz hasret gelmiyor dile,
Yokluğun ağır bir yük dayanılmaz bir çile,
Umutlar yüreğimi çoktan terk etti bile,
Ne olur dön ne olur nefes alamıyorum…

Ölümün soğukluğu artık sarıyor teni,
Sırat değil korkutan sensizken ölmek beni,
Hiç olmazsa elinle giydir bana kefeni,
Ne olur dön ne olur nefes alamıyorum…

30 / 08 / 2009 – ADANA