MERHABA SEVGİLİM.

SANA BU SON MEKTUBUM,
ANLATMAK İSTEDİM,
TÜM DUYGULARIMI,
SON BİR KEZ ANMAK İÇİN SENİ.

YÜREGİME
KÜÇÜK BİR KIVILCIM GİBİ DÜŞTÜN.
VE ÖYLE BİR BÜYÜDÜN Kİ,
TIPKI BİR VOLKAN OLDUN.

YAKTIKÇA YAKAN,
HER ZERREMDE HİSSETİGİM,
OLMAZSA OLMAZIMDIN...

CAN OLMUŞTUN.
CANIMIN TA İÇİ OLMUŞTUN,
ALDIGIM NEFES,
İÇTİGİM SUYUMDUN.

YA BİTERSE DİYE KORKTUGUM,
BİTERSE BİTERİM DEDİGİM,
GÜNDÜZ GÜNEŞİM,
GECE RÜYAMDIN,
VE İŞTE O GÜN...

BİTTİ! DEDİN.
İLK KEZ BAHARLARIM KIŞA DÖNDÜ,
HAZAN YAPRAKLARI GİBİ SAVRULDUM.

YÜREGİM PARÇALANDI,
İÇİM AGLADI,
NASILDA BİTİRİ VERMİŞTİN.

NE KADAR KOLAYDI
BİLİYORDUM ,
ARTIK SEN
BAŞKA ÇİÇEKLERİN AŞK BÖCEGİ,
CANI SEVDALISIYDIN .

İŞTE BİRTANEM
BU SON MEKTUP
VE
BENİM SANA SON SÖZLERİM.

ARTIK BENDE GİDİYORUM.
SENİ
YÜREGİMİN EN GÜZEL KÖŞESİNE GÖMÜP,
ÜSTÜNE ,İNCECİK KÜLLER SERPİYORUM, VE
SANA SON KEZ,

HOŞÇAKAL DİYORUM
HOŞÇAKAL CANIMINİÇİ....
HOŞÇAKAL.....

HÜLYA KANBER.