Belki bir kuru daldın,
Belki uzun uzadıya bir sarmaşık.
Belki elmaların en hasını veren bir elma ağacı;
Yada kurumaya yüz tutmuş
Yüz yıllık bir çınar…
Kim bilir?
Belki hayat denilen bu tarlada,
Ufacık bir fidandın…
Yada birilerinin nefes almayı unuttuğu bir orman!

Belki yaprakların vardı;
Yeşil yeşil,üzüm üzüm,
Belki sonbahar vurmuştu,
Sararmıştın;solmuştu benzin…
Nisan yağmurları ıslatmıştı belki seni;
Belki ağustosun sıcağı kavurmuştu!
Kim bilir?
Belki hayat denilen bu saksıda;
Koyu kahve bir toprak parçasıydın.
Yada birilerinin sulamayı unuttuğu bir tohum!

Belki bir ırmak kenarında;
En küçük hücrene kadar toktun suya,
Belki çok açtın;
Bir avuç ilgiye,alakaya…
Belki bir sahra çölünde olmayandın sen!
Olsa da yaşayamaz olandın…

Ne olursan ol;
Elbet senin de baharın gelecek,
Sende yeşereceksin yeniden,
Mutlaka!
Her baharın ardından ağladığın gibi,
Her gün doğumuna gülümseyerek
Hayat dolacaksın…
Şimdiden;
Güneş gösterdi bile yüzünü,
Unutma sözünü!
Bana söz verdin;
Pes etmeyeceksin…