günün boğazında gecenin elleri
sıktıkça kararıyor perdeler
ürperiyorsun
koltuktasın
perde de gözlerin
şekilsiz bir yorgunluk
pelteleşip ağırlaşıyor yüreğinde
yol vererek yapışkan bir isteksizliğe
ağıtı bir çocuğun
delip perdeyi
karşına dikilince
yalnızlığın içli sesine bulanıyorsun
o an
o an işte
haykırmak
söküp atmak istiyorsun
ne varsa üstüne binen
söküp atmak
pencereden
ama
bir tıkaç boğazını tutmuş
yol vermiyor bu gidişe
sadece bir ah sesi
belli belirsiz
uzayıp giden bir merdiven
o merdivenden çıkmalı
çıkabilmeli
içinde gece gündüz gölgesi dolaşan
işte o zaman
o zaman işte
bir sabun köpüğü olup akacak yorgunluğun
yalnızlığınla birlikte