Resimler solgun hasretinden,
Cümleler düşük, kelimeler yetersiz.
Hatıraların bile tadı yok,
Yokluğunun gölgesi düşmüş gündüzlerime,
Her şey karanlık, soğuk ve anlamsız…
Her baktığım yüzde hayalini görmekten,
Kalbim bir kuş misali çırpınır kafesinde.
Ve umutsuzluğun gölgesi düşer,
Islak kaldırımlar üstüne…
Mevsimler peşi sıra akıp giderken,
Bende kıştır hep daim kalan.
Dört mevsim hasretle örtülü yüreğim,
Bak saçlarımda zamansız aklar…
Zaman götürse de gençliğimi,
Alamaz ki benden bir tek seni.
İnan kalbime hapsetmedim sevgimi,
Ruhumun en derin yerine sakladım ki;
Sonsuzluğa ulaşsın sevdamız…
Bir ömür yetmez ki seni sevmeye,
Ya da sığmaz ki tek bir cümleye.
Sözler tüketmese hissettiklerimi keşke,
Bakışlarım konuşsa yalnız seninle…
Ama olmuyor işte,
Yokluğunun kâbusları her gece düşlerimde…
Bir yaprak daha düşerken takvimlerden,
Sol yanım üşüyor kor alevler içinde…