Gök gri bir toz halinde
Kadının saçlarına esmeyi düşündü.
Kendi sınırını aşmış,
yürürken düşünceliydi kadın
Eteği savrulurken rüzgârda
Ilık nağmeleri süzüldü bacaklarına…
Her dokunaklarında, oynaştı rüzgârla
Bu grilik hayra alamet değildi sanki.
Birden gökten sağnak başladı
Her damlada vücudunun irkildiğini,
Ani düşüncelere zerk etti.
Suyun zikriydi bu sana, diye iç geçirdi.
Kendini sevmeye başlamıştı kadın
Her vücut irkilişinde coşuyordu kanı
Her ihanetin vuruşunu hissediyordu içinde..

Gözyaşını akıttı bol bol
Gülümsedi sonra
Kendine inanamıyordu bu kahkahasının
Sebepsiz gülüşünün…
Kendini keşfediyordu artık
Bütün bedenin aşkını hissediyor
Ama hâlâ kendine inanamıyordu.

Yağmur her düşüşte kadın diriliyordu
Saçları bedeni her yeri ıslanmıştı
Gök ağlarken o gülüyordu.
Kimseye aldırmadan
Kadınlığını yaşıyordu.
Bunu geç fark etmenin acizliğini düşündü
Birden hüzün geçti göğsünden
Ama artık olmuyordu
Hüznü ruhunu bırakmış,
Mutluluğu bedenin aşkı olmuştu.

Kadın kendini keşfetmenin hazzında
Yağmur şiddetli kükremekte..
Her şimşek çakışta, o çatallanmanın güzelliğiyle
Kendinden geçen kadın,
İhtirasın her doğuşuyla sarsılmakta..

Artık ne dünya umurunda
Ne terk edişleri
Ne hayatın üzüntüleri,
Kadınlığın cennetinde o.
Bir yağmurun yarattığı içtimai duruma
Hayretin zevkiyle sarhoşluğuna
Kendini kaptırmış
Adeta susuzluğunu gidermişti
Kadın ruhu özgürdü artık
Kendi bedeninde ölümsüzlüğü görmüştü.
......

"Kadınların kendilerini fark etmeleri, sevmeleri vee Kendilerini yaşamalarını temenni ederim.."

Hamdiye/2009