bir fıkranın şiirsel anlatımı bu denli leziz olabilird...
saygıyla üstad

Dedin; hilkat, kozmik hata, inanmadın sen bana!
Yıllardan sonra mı geldi; sefil aklın îmâna.
==============
İnsanoğlunun yapaısında nankörlük vardır...
Şayet nefsini terbiye edip çember içine almazsa,
aklı fikri hep akılsızlıktan yanadır.
Ateist te şöyle baksa bir etrafa
Düşüncesi yanlık görürdü hata...
Yürekten Tebrikler Hocam
Saygılar ..

tek yol islam.saygılarımla

hikayenin şiirle bütünleşmiş harika bir sunumuydu kutlarım kaleminizi saygılarımla

iyi bildiğim bir fıkrayı bir dostn sayfasında şiirleşmiş görmek güzeldi
yüreğine sağlık
selametlerle kalasın

Rabbim ölmeden önce bütün inanmayanlara iman nasip etsin.
İmanlı ya da imansız olmalarının bana bir zararı yok belki ama;
İman etmelerinin kendilerine çok fayda olacaktır;
Ölmeden önce!

Eyvallah Salih bey

Hikâyeden çok güzel bir şiir çıkmış ortaya kutluyorum.Emeğiniz zayi olmasın.Selamlar.

okuyanı sürükleyen ve edebi anlatımı harika bir çALIŞMA BENCE ON NUMARA TEBRİKLER

:) Ya Rabbi, senin rızkınla, açıyorum orucu;
Ha’mdolsun nimetlerine, sevindirdin muhtacı
Çok güzeldi.Kaleminiz hiç susmasın usta kalem.Saygılar.

edebmi desem,edebiyatmı desem.Can dost,galiba dün benimi dinledin,yoksa ataistin bana yazdığımımı okudunda bunu yazdın.Tebrik az kalırama,başka söz bulamadım.Allah işini rast getirsin kardeşim

Kurum kurum kurulurmuş; ne Mecûsi, ne Budist!
Dostlarım! Söz konusu zât; inan olsun, ateist!

Bir gün ormanda gezerken; doğaya hayran hayran!
Boz bir ayı peyda olmuş; hâliyle donmuş o an!

Aklı çıkmış bizimkinin, korkudan benzi atmış;
Ve yağlamış tabanları; ayı da kovalamış.

E, can vermek kolay değil bir ayı pençesinde;
Kalbiyse, durdu duracak, nefesi ensesinde.

Bir kütüğe takılınca; düşmüş, ödü patlamış
Koca oğlan pençeleyip, üzerine atlamış.

Bizim ateist şappadak ; - “Aman Allâh’ım” demiş.
Birden bire zamân durmuş; akan su akmaz olmuş!

Gökyüzünden yeryüzüne, nûrânî ışık vurmuş;
Sonra iliklere geçen, ilâhî ses duyulmuş!

Dedin; hilkat, kozmik hata, inanmadın sen bana!
Yıllardan sonra mı geldi; sefil aklın îmâna.

Şimdi yardım istiyorsun; ben dâim affederim;
Yalnız affetmekle kalmaz; şanslı kulum ol derim.

Adam utanca boğulmuş; beni iyi bilirsiniz!
Dindar olmam haksızlıktır, olmayım dilerseniz.

Biliyorum nankör kulum; hakkımdan geçiyorum!
Ama ayı dindar olsun, gönülden istiyorum.

Ses; “peki” demiş, kaybolmuş. Her şey eskiye dönmüş.
Ayı göğe pençe açmış, ağzından söz dökülmüş:

Ya Rabbi, senin rızkınla, açıyorum orucu;
Ha’mdolsun nimetlerine, sevindirdin muhtacı
Üstadım kaleminiz daim olsun.Ne de hoş söylemişsin sevgi ve muhabbetle...

sayın erdemoğlu aslında çıkmak üzereydim lakin bu gün dua payımdan sizde kaptınız tevafuken..
gece muhterem Annem umreden döndü ve tıpkı bir çocuk kadar sevinçliyim ben..
sayfanıza Medine kokulu bir selamla düştüm aniden..
o güzeller güzeli diyarın üstün manevi hazzıyla dilerimki Rabbimden ..
islam ve insanlık adına Hakkı Hakkıyla Hak için savunan ve bu yola baş koyan her Mümini kendi lutfu ile korusun inş..
ömür hayatlarında her hangi bir sıkıntı dert veya arzu etmedikleri işlerden korusun ve tüm sıkıntılarını berfteraf eylesin..murad ettikleri tüm hayırları bıraksın avuçlarınıza..amin amin..
hayırlı sabahlar dilerim..Hakkın hak selamıyla..

Muhakkak ki kalpler yalnız Allahı anmakla mutmain lurlar..

çok güzel di şiir....kutluyorum...selam ve saygılar...

Edebiyle anlatıldıktan sonra ve de nahisat verici bulunduktan sonra bu şiire tam puan vermeyenler utansın....Şiire şiir demeyenler utansın üstadım...