ANLATAMIYORUMKİ


Yalnızlık ve ben…
İki acemi danscı gibiydik karanlık sokaklarda,
Avuclarımda ümitsiz bir bekleyiş
Dudaklarımda eskiden kalma bir şarkı.
Etrafımda gelincik ve narçiçekleriyle süslü bir bahçe
Ve bana küskün sokaklar oynuyor romanlarımda.

Sen;
Bitmeyen bir sarkısın dudaklarımda,
Islanan tek kişisin gözyaslarımla.
Götürdüğüm tek kişisin umutlarımla.
Büyüttüğüm tek çiçeksin avuclarımda
Ve damarlarımda kan.

Yine anlatamıyorumki seni,
Anlatamıyorum.
Sıgdıramıyorumki seni kagıt parcalarına
Yapayalnız bir masada oturmuş,
Mısralarla kadeh tokustururken sen çıktın karsıma,
Ansızın çaldın gönül kapımı.
Ne gel diyebildim ne de dur.
Tutulmuştum o an…

Durdurak bilmezki bu sevda,.
Aslında seni hiç görmemiştim.
Önce sözlerin caldı kalbimi,
Kimdin,
Neydin,
Ve her gece düşlerime öpücükler yagdıran
Beni hayallerimin sevincinde bogan,
Bir melek misaliydi canlanan.

Bana hayat veren sensin
Bırak kalsın askından sarhoslugum
Bırak kalsın dillerde sarkımız,
Sen benimdin,
Ve yine benimsin…
Geceler ve yıldızlar sahidim olsunki benimsin..


Yine yorgun bir aksamdı.
Yorgun ve soguk,
Ve ben yine seni yazıyordum bıkmadan usanmadan.
Seni anlatıyordum ask tanrılarına.
İliklerime kadar nakış nakış işleyen,
Bir sevdayı yasıyordum dudaklarında..
Cocuklar gibi mutluydum kollarında
Belkide ondandır yeryüzüne sıgmayışım,
Belkide ondandır bu limanda bekleyişim.
Gözlerinin içine bakarak alevlerle raks edişim…

Ben gözlerine vurulmusum.
Yumuk ellerinde kelepçeler kıurmuşum sonsuzluga…
Kim ne yazarsa yazsın bu sevda adına,
Kim ne çizerse çizsin.
Yalnız bir tek sey bilsinler
Seni deliler gibi sevdiğimi
Seni deliler gibi sevdiğimi…..



Şair: KİLİSLİ RESSAM RÜSTEM KORKMAZ