Gece vakti, güneş toprağa küsmüşken
Günün son demleri, ay yerini almışken
Derinden ayak sesleri, hiç gelmeyecek gibi yaklaşırken
Onların gölgeleri ruh gibi silüetleşirken

Gelişleri tören gibi, hazırlanırken sokaklar
Onları bekler gibi camlardaki pervazlar
Musikisi gönüllerin, geçişleri; orkestrası kaldırım taşlar
Nisan yağmuru misali, ani ve sert bastıran adımlar

Onlar gecelerin kahramanı, her insanın kendisi
Avizeleri ay, kristal yıldızlar hayallerin ötesi
Kırmızı halı gibi serilir sokaklar umutların perdesi
Gece yürüyenlerin memleketi varoş sokaklar abidesi

Cadde canlılığından kaçar, ölü karanlığa sığınırlar
Taşra sokaklar kucaklar onları sanki mezarlar
Göğü mavi değil siyah sevip bakarlar
Sokak ışığında yatar gece yürüyen adamlar

Baykuşa akraba, serçeye küskündür
Siyahın içindeki duygular üzgündür
Dipsiz kuyulara sarkıtılan aşklar sürgündür
Ufuktan geçerken, gece yürüyenler süzgündür

Gidişleri veda, doğan güneşe merhaba
Ertesi gece başka hüzün bambaşka ceza
Şafak kadar ömrü dönüyorlar cansız cana
Gece yürüyenler sevdalı, ertesi dolunaya


Vaha-i Bedevi