Çırpınır çileleri harmanlama yolunda
Harabe umutlardan derer gülleri
Güneş yanığı yüreğine dokunduğunda
Acı acı gülümser, gül annemin elleri

Doğu Karadeniz’in hırçın rüzgarı
Esip kavurunca yüce yalçın dağları
Baharın kokusuna uyanınca ovalar
Dinlenmeler bitti der, der annemin elleri

Sabah şafak sökmeden kalkarak uykusundan
Güne başlar her gün, dört rekat aksatmadan
Huzur dolu gönlüyle dönünce namazından
Mevla’ya yalvar yakar dil annemin elleri

Bölük pörçük mazide buluşunca hayaller
Damla damla bir pınara dönüverir gözleri
Hasat zamanı gelince olgunlaşan başaklar
Misalidir, çile mevsiminde, can annemin elleri

Kulaca dağlarının yamandır kar ayları
İnat eder, geçit vermez, taşlı toprak yolları
Beyaz karanlıklar sardığında bizim elleri
Mahzun mahzun gözlerde yaş annemin elleri

Alev alev ayazlarda kapanınca evlere
Köyümün türküleri düştüğünde dillere
Yeniden yaz sevdası dolunca gönüllere
Kül altında yel bekler, kor annemin elleri

Bülbülün gül hasreti tükenmezmiş bilirim
Ezelden ebede dek sürer durur görürüm
Gül oğluyum bülbülüm, gülüm annemdir benim
Onsuz olamayacağım bir yar annemin elleri

31 Mart 96 Ankara


Selim Gül