Bir sonbahar mevsimiydi seni ilk görüşüm.
Tam yaprakların toprağa kavuştuğu,
Kışın uzaktan geliyorum diye seslendiği vakitti.
Öyle masum, öyle suskundun ki;
Hemen çekiverdin ilgimi.
En çokta;
o güzel yeşil gözlerin etkiilemişti beni...

Her şeyi unuttum seni gördüğüm o an.
Sanki hafızam silindi!
Göz kapaklarım senden başkasına açmaz oldu kendini!
Etrafımda dört dönen;
İlgimi çekebilmek için
Yapmadığını bırakmayan kızları görmüyor;
Sana bakıyordum hep.
Hem de Cennet’i görmüş gibi!
Ama en çokta;
O yeşil gözlerin çekmişti ilgimi...

Çılgınca bakıyordum sana;
Dünyaya gözlerini yeni açmış bebekler gibi!
Gözüm senden başkasını görmüyordu.
O güzel ve zülüflerini iki yana düştüğü yüzüne;
Birbirine uzak, çok sık olmayan
Adeta bir yayı andıran kaşlarının altına
Ne kadar da yakışmıştı o gözlük...
Güzelliğine ayrı bir anlam katmıştı.
Hiç bitmesin istedim o an.
Hayatımda gördüğüm bütün güzellikleri
Yerle bir etmişti senin siman!
Ama en çokta;
O yeşil gözlerindi
Beni sana bağlayan...

Boyun uzundu;
Saçların omuzlarının biraz altına kadar uzamıştı.
Gözlerinin güzelliğini saklamaya çalışan,
Ama yine de güzelliğine güzellik katan gözlüğünün
Bütün yükünü taşıyan burnun;
Hokka, kemerli ve çok tatlıydı...
İmrendim; mübtela oldum sana o vakit.
Bir an yanına gelip; sana dokunup,
Duygularımı açıkça söylemek istedim.
Ama ya reddedersen!
Elim boş çevirirsen beni kapından!
O duygularla baktım sana hep.
En iyisi seni uzaktan sevmekti.
En güzeli buydu zaten,
Ve en güzeli seni gördüğüm o andı.
Artık benim için sadece;
O yeşil gözlerin
Ve sen vardın.
Gerisi yoktu; yalandı...
Seni görünce; sana kadar her şeyin
kimseye itiraf edemediğim bir şeyi
Kendi kendime, yüreğime haykırıyordum;
İlk görüşte tutulmuştum sana!
senden hoşlanıyor, hatta seni seviyordum...!
En çokta;
O yeşil gözlerini
Bir türlü, ama bir türlü
Aklımdan çıkaramıyordum...
Sen gidiyor;
Ben ardından bakıyordum!
Yeşil gözlerini düşünüyor;
Seni seviyordum...
Seni hala seviyorum..!
Hala seviyorum...