Hollanda’da kâğıt kalem hiç mi yok
Bana bir mektubun gelmiyor bacım
Senden ayrılalı zaman hayli çok
Onun için yüzüm gülmüyor bacım

Her gün her gün posta yolu beklerim
Boş dönerim derdi derde eklerim
Sen Nimet içindir bu emeklerim
Gurbetçiler halden bilmiyor bacım

Viranedir sizin burdaki hane
Akar gözlerimden yaş tane tane
Dayanamaz oldu ablan Dürdâne
Ona da bir selam gelmiyor bacım

Deli gönül hasret kaldı gülüne
Şenay dahi gitti gurbet eline
Anam ağlar durur kıza geline
Bir dost gözyaşını silmiyor bacım

Yıllar geçti görmez oldum Koray’ı
Senelerdir mekân ettin orayı
Sen hiç hatırlamaz oldun burayı
Hiç kimse izine gelmiyor bacım

Telefon çaldıkça sizi izledim
Gelir diye yolunuzu gözledim
Yeğenim Berkay’ı pek çok özledim
Necla sizden haber almıyor bacım

Biliyorum bizler için yas tuttun
Kadere darılıp ağılar yuttun
Gurbete gideli bizi unuttun
Dayım bari selam salmıyor bacım

Bu nasıl enişte bu nasıl dayı
Hiç mi yok Necla’nın hatırı payı
Gönül arzuluyor kızın İlkay’ı
Gönülün dediği olmuyor bacım

Ben Necla’yım “Ah” der seni anarım
Ayrılık zehrini içer kanarım
Hiç haber gelmiyor diye yanarım
El derdime çare bulmuyor bacım

Necla Tombul der “Yok benim kaderim
Gün be gün artıyor derdim kederim
Ömer Tombul benim kayın pederim
Destan söylemekten yılmıyor bacım”

HALK ŞAİRİ ÖMER TOMBUL
(ISMARLAMA ŞİİR)