Vay benim vay benim, çileli babam.
İskarpin giyerdin, yamalı babam.
Çarıkta giymişsin, sırmalı yelek.
Körüklü çizmeler, efede yürek.

Anam anlatırdı.

Babam genç iken.
Fesi kırmızıymış.
Yanında püskül.
Sarı pos bıyıklı.
Mendilinde gül.
Yunanda çocukmuş.
Ezilmiş nesil.
Baba değirmenine,
Etmişler esir.

Tabaka tütünden,
Cigara sarmış.
Paketler çıkınca,
Birinci almış.
Bilirim tercihiydi,
Fahrettin kerim.
Kahrından içerdi,
Bu dertli adam.

Çalışırdı ustaydı, dülgerdi babam.
Çokta cömertti, rahmetli babam.
Fazlaca alışmış, vermeye babam.
Kalmayınca sıkıntıda, çekerdi adam.

Altı kardeş idik, en küçük bendim.
Kiracılarımız vardı, iyiydi düzen.
Ellide, sarı su her yeri yıktı.
Rahmetli mehmet ağa, fakirlik çekti.

Yarımda olsa, evleri yaptı.
İş tutan büyüklerim, haneden kaçtı.
Bir anam, bir babam, birde ben kaldık.
Babam yaşlanmıştı, sıkıntı çektik.

İnşaat bulursa, amelesi ben.
Çekirdek, ayran, su sattım ben.

Çakı, çakmak, ayna, tarak satardım.
İlk okul bitmişti, bayağıda büyüdüm.
Orta okullu oldum, okula da başladım.
Birden beyin kanamasından, öldü babam.
Bana hem analık, hem babalık yaptı anam.

Namusluydu, yiğitti, dürüsttü babam.
Sana bin fatiha, sana dualar.
Benim atam, nurum, varlığım babam.
Ey cömert adam, ey yiğit babam. HİLMİ CAN. (1720)
NİSAN. 2008.

TÜRKMENDAĞLI
DAMLA DAMLA ŞİİR KİTABINDAN.