Sessiz bir yolculuk belki bu
Herşeyden vazgeçmek belki
Unutmak belki, unutanlara inat
Kolay mı? Gitmek,
Ben denedim. Şimdi gittim...

Evet şimdi anlıyorum
Bu denli acıları işleyen
Hesapsız gözyaşlarını
Adını mucize koyan aşkı-şair’i

Herşey senle başlarken
Her-şey sadece senle bitiyordu
Seni görmek, Sana bakmak
Sensizliğin telafisi için ne kadar yeterli???

Uzun, uzun hep böyle oldu bu yollar
Ben aşkımı, dağlara yazamadım.
Ben aşkımı, dillere bestelemedim.
Ben aşkımı, yollara yazdım.
Ufukta biter adın yolcular şahit...

Bu ayrılık değil?
Ayrılık mı? acıları perçinleyen,
Sevdikçe bu işkence, gece nöbetleri
Adı değişir artık sevdalının, Yalancıdır o...

Yemin ettin mi?
Ben ettim. Halen ediyorum.
Her gece, her an adını anıyorum.
Yeminler tutuyorum. Bak
"O’NU SEV", "O’NU SEV", "O’NU SEV"...

Kaçak yol’u değil bu,
Hasret yolları, unutanlara inat.
Uzak artık. Hatırlayamadığım zamanlar,
Adını Şerefsiz koyan aşk-i Leyla...

Diyar ZİREK
22/10/’05
Şile/İST
---
Çok eski bir şiir denemesi. 2 yıl önce yazdığım blog günlüğünde buldum. Kopyasını aldım. Bulduğuma sevindim...