Çocukluğumuzda,
Kara trenler olurdu...
O kadar severdik ki onu ,
Çuf çuf oynamayan yok gibiydi !
Kaldırım taşlarından ray olurdu,
O kırık dökük kaldırımlarda ,
Düşe kalka geçer giderdik...
Zevk alırdık attığımız adımlarda !

Şimdiki gibi tren setleri yoktu ,
Olsa da bizlere bir lükstü...
Açıp da oynamak , setler kurmak
Öylesine halı üstü,
Bizler için sanki hayal kurmak !
Zaten veremez aynı zevki...

Büyükler için ise tren,
Gurbet demekti...
Sanki yuvadan çıkan bir gariban için,
Gurbete gidip düşmekti...
Raylardaki şakırtılar,
Ayrılık içinde darbe demekti.

İstasyonlardaki ,
Ya o saatlerce bekleyiş var ya !
Üzüntüden çok teselli ederdi insanı...
Geçmek bilmeyen o saatler,
Tehir değil sanki fazladan bir yaşamaktı...
Ayrılığı geciktiren o saatler !
Sanki zamanı daha iyi anlamaktı...
Belkide zaman içinde zaman bulmaktı.

Şimdi trenler metro oldu !
Saatler düştü dakikaya...
Raylarda az çok şıkırtı var ama,
Fırsat vermez düşünmeye hülyaya !
Sanki bir hayal aleminde gibi,
Daha çabuk gidersin oraya buraya...
Tren zevki zaten yok ya.

"Kara tren gelmez m’ola..."
Yeniden bir selam vermez m’ola !
Raylar sanki aynı ray ama,
Kara tren bu saatten sonra,
Ancak girebilir rüyama...
Metro ise otobüs gibi,
Kara trene nisbet sanki bir süs gibi...