Gittiğin gün karlar yağdı yüreğimin derinliklerine
Gece buz tuttu arkandan ağlarken bütün bedenim
Keşke aniden çekip gitmeseydin bilmediğin yerlere
Hazırlıklı gönderseydim seni gittiğin ’O’ yere

Hiçbir gidişin bana bu kadar koymamıştı
Çünkü bana yine geleceğini biliyordum
Bir kaç gün bile dayanamazken yokluğuna
Söyle şimdi nasıl dayanırım senin olmayışına

Haziranın sıcağında donuyorum titriyorum
Çıkamıyorum gün yüzüne bakamıyorum güneşe
Hiç kimseye anlatamıyorum bu garip yalnızlığımı
Beni bir tek sen anlardın şimdi sende yoksun işte

Seninle birlikte yaşadığımız bu evi ne kadar istesemde
Bırakıp gidemiyorum senin kokunun olmadığı yerlere
Sabahları uyandığımda hemen yanıma bakıyorum
Sen belki gelirsin diye ama sen artık olmayacaksın yanımda

Üşüyorum hiçbir şey ısıtmıyor beni senin gibi
Dokunamıyorum sana ait olan eşyalara
Herşeyin yıne yerli yerinde olduğu gibi duruyor
Hiç bozmadım katladığın kazaklarını

İkimizde beyaz rengi çok sever beyaz giysiler giyerdik
Evimizi beyaz mobilyalarla perdelerle dösemiştik
Gelinliğimde bembeyazdı banada nasıl güzel yakışmıştı
Sende tutturmuştun beyaz damatlık isterim diye

Bak işte yine istediğin oldu gördün mü beyazlarla gidiyorsun
Çaresizim gözlerim yaşlı yüreğim hançer yemiş bir halde
Gitmene itiraz bile edemeden bakıyorum arkandan
Ve seni beyazlar içinde uğurluyorum gittiğin yere...

_beyazgul_