Öğleden sonra.
Mayısın ilk günleri,
Hıdrellez yakında.
Sanırım üç gün var.
Zamanı, köstekli saat misali
Yeleğin cebine koyup da geldim.
Şairin cesareti
Ya da yangısı olmadığından
Soramadım kimselere,
Yirmibeş saat önce kimin geçtiğini!
Sorsam bilmezlerdi,
Hep öyle dedim kendime.
Ömrü bir yıla döndürsek,
Neden bahar gibi er düştün gönlüme.
Ömre bir gün desek,
Sabahın serinliğinde düştün gönlüme.
Az mı dua ettim de,
Vakitsiz yaktın da gittin.
Daha eremeden kopardı(m)lar dalından.
Ne sana bir tầd kaldı,
Ne de bana.
Hamlığın, burukluğu hala damaklarımda.
Yutmak mümkün olmadı bunca zamandır.
Her defasında boğazımda bir yanma.

Denizin esintisi gelmeye başlamadan,
Yapraklarını bile kıpırdatmaz,
Sanki korkar ağaçlar.
Bir böceğin nidấsına gecikir cevaplar.
Öylesine dinlerken zamanı,
Bu duyguları getirir oturtur
Düş(ünce)lerimin en başına!
Derim ki o zaman;
Her şey böyle zamanlarda güzeldi.
Ya da benim ki yanılgı!
Zamanı nasıl harcadımsa hoyratça,
Bu gün yarın demez tüketirdim...



03 Mayıs 2005