Mehmet Poyraz KARADAĞLI

Zifir karası gecenin sabaha gebe olduğu saatlerdeyim.
Ve sensizliğin girdabında yüreğimi kâğıda döküyorum
Bana bıraktığın hasretin değirmeninde öğüterek.
Her cümlemin sonunda yaralı yüreğimi bırakıyorum,
Yazdığım her kelime yaralı ve sargılar içinde,
Cümlelerimse, gözyaşlarım eşliğinde darağacında…

Ah can…
Yüreğimin maviliklerine bu kıyım niye?
Niye mavinin bütün sevilerini yok etme uğraşın niye?
Başardın can başardın…
Artık yüreğimin bütün kıyıları param parça
Bir köşede yokluğun demirlemiş,
Diğer köşede senli özlemlerim…
İhanetse pusuda,
Başka bir köşeye demirleme uğraşında…

Artık isminle başlayan her cümlem ayrılığa mühürlü,
Çığlık çığlığa bir hasretin kokusunu bıraktın bana,
Öldürdün içimdeki bütün sevilerimi,
Şimdi yüreğim dışarıdaki ayazdan daha ayaz,

Hadi azcık cesur ol ve beni hiç sevmediğini haykır.
Ve sahte gülüşlerine aldanan yüreğimi sök yerinden,
At ağır aksak sevdamın dipsiz satır aralarına.
Şimdi beni yüreğimden hançerleyebilirsin,
Ve yokluğunla yok edemediğin beni,
Hiç olan, kendi hiçliğine gömebilirsin...


________________Saklı Düşlerim …