Bazen karamsarlık ta insana güzel şeyler kazandırır.
Karamsarlığa düşmeden mutlu anların kymeti anlaşılmaz.Fark edilmez.
Aslında mutluyuzdur da,daha çok mutlu olmayışımıza dır karamsarlığımız.
Ayakkabısının delik olduğuna üzülen yenisini alamayan adam
ayakları olmayan adamı ve onun neşesini görünce kendi
düşüncelerinden utanmış bir anda öyle mutlu olmuş ki neşeyle evine dönmüş.
BİR HİKAYE :
Zengin baba mutlu olmayan oğlunu köye götürmüş,fakirlik nedir öğrensin diye.
Gezdirmiş ,dönerken arabada sormuş.Gördünmü oradaki çocukların ne kadar fakir olduklarını.
Evet baba demiş bizim ufak bir havuzumuz var onların upuzun bir dereleri.
Bizim ufak bir bahçemiz onların uçsuz bir kırları.
Ne kadar fakir olduğumuzu gösterdin bana.
Karamsarlık ve mutluluk bakış açısın da gizli.
Gelelim şiire:
Deniz bile dalgaya öfkeli ve perisan halde,(harika bir dize yakalamışsın burada)

Hic uyuyasim yok yildizli gecelere.
Dolunay varsa bile, mehtapdan banane...(burası da şimşek gibi düşmüş şiire,harika)

Yada her zamanki gibi,
Sanirim Kendimedir ihanetim yine...

Evet sevgiyle dolu yürekler sadece kendilerini üzerler ki
sevgilerinin fazlalıklarındandır hep.
Kötü düşüncelere yer kalmamıştır ki gönüllerinde.
Kutluyorum, güzel bir anlatımdı karamsarlık anını şiirle.
SAYGILARIMLA.