Sadegül, "YOKTUN..." ve hemen ardından gelen "YOKTUN 2" başlıklı bu iki serbest çalışmanızı ardışık bir edebi süzgeçten geçirerek, bütünsel bir varoluşsal hesaplaşma olarak okudum sayfanızda. İlk şiirdeki o Çoban Yıldızı'na, çiğ damlasına kadar uzanan lirik hasret sızısı, ikinci seride "Hiçbir zaman var olmadın ki, yok da olasın" şeklindeki o kapı gibi felsefi, semsert bir kabullenişe evrilmiş. İlk adımda gün ortasında kavrulan ve kutup dairesinde donan o tezatlı kalbin sitemi, ikinci adımda "var olmayan birinin yok da olamayacağı" gerçeğiyle muazzam bir mantıksal nizam bulmuş. İki eserin altındaki o gün batımı, dumanlı dağlar ve dalgalı deniz görselleri, mısraların bağrındaki o mutlak yokluk ve sığınış felsefesiyle panonun tam ortasında pürüzsüz bir nehir gibi birbirini tamamlıyor. Sitemin, hasretin ve yokluğun o en çıplak, en vakur hâlini bu iki perdelik bütünlükle sayfaya yansıtmanızı canıgönülden tebrik ederim.

Merak ettim de; gökyüzüne sorduğunuz o ilk hasret sızısından, varlığın sönüp mutlak yokluğun mühürlendiği o ikinci perdeye yürürken; şair ruhunuzu kentin bu yalan gürültüsünden korumak ve o içsel sığınağı daima diri tutmak adına en çok hangi saklı dizeye sığınırdınız?

Esenlikler dilerim. Kaleminiz daim, avazınız hak olsun. KASTAMONU'dan selamımla...