Ambarlar dolu buğdayla, sandıklar altın kaynar,
Geceleri uykusu kaçar, "acaba eksildi mi?" diye.
Kendi ocağında bir parça odun yakmaya kıyamaz,
Varyemez derler adına, ömrünü verir bin bir hileye.

​Yüzünde bir damla tebessüm yoktur, benzi soluktur,
Sofrası kilitlidir, ne bir garip gelir ne de bir konuk.
Zanneder ki bu dünya ona ebedi mülktür, doludur,
Oysa ruhu açtır, bedeni ise dünyada bir donuk.

​Komşu kapıyı çalsa ödü kopar "bir şey ister" diye,
Cimriliğin tahtına kurulmuş, taç giymiş o zalim.
Ne hayrı dokunur yetime, ne de düşküne bir hediye,
Yığınla malı var ama insanlıktan nasipsiz mahkum.

​Günün birinde ecel kapıyı çalar da ansızın,
Bırakır o altınları, gider çıplak, eli boş.
Ardından ne bir dua okunur, ne de dökülür tas su.
Varyemezin dünyası işte böyle, bomboş ve loş.

​Ey insanoğlu! Mal mülk dediğin elinin kiridir,
Mezar taşına yazılmaz ki topladığın o akçeler.
Cömertlik insanın süsü, cömertlik gönül piridir,
Varyemezlik edenlerin, yerinde kalır acı bir yel.

Recep Hayal
Hayaloğlu