Ardahan’ın Posof ilçesinde, sonbaharın sarıya ve kızıl renge boyadığı elma bahçelerinde başlayan bir sevdanın hikâyesi… Dağların arasında saklı kalmış Posof’un serin havasında, elma ağaçlarının dallarına sinmiş o eşsiz kokunun içinde iki insanın yolları kesişir. Şehrin gürültüsünden uzak, zamanın biraz daha yavaş aktığı bu topraklarda başlayan sevda, kısa bir karşılaşmanın çok ötesine geçer. Bir elmanın iki yarısı gibi birbirini tamamlayan iki kalp… Bahçelerde dolaşırken bazen tek bir bakış yeter her şeyi anlatmaya. Söylenemeyen sözler, gözlerde kendine bir yer bulur. Bir gülüş, insanın içindeki bütün telaşı susturur; bir elin sıcaklığı, koca bir ömrün hayalini kurdurur. Posof’un elma bahçelerinde geçen her an, aşkın başka bir hatırasına dönüşür. Ağaçların arasından süzülen gün ışığı, dallarda olgunlaşan kızıl elmalar ve uzaktan görünen dağların sessizliği, bu sevdanın doğal fonudur. “Temelli” tam da burada doğar. Birlikte yaşanacak yarınların hayaliyle… Bir ömür aynı eli tutabilmenin, aynı yolda yürüyebilmenin ve insanın sevdiği kişiyi yalnızca bugününe değil, bütün geleceğine dahil etmesinin hikâyesidir. Çünkü bazı insanlar hayatımıza uğramaz; yerleşir. Adının geçtiği her yerde çiçekler açar, uzak kaldığın her an eksik kalırsın. Geleceğe dair kurduğun bütün cümlelerin ucu ona bağlanır. Ve bir süre sonra insan şunu fark eder: Sevdiğinden uzak geçirdiği zaman, hayatından eksilmiş bir zamandır. Bu şarkı, işte o duygunun adı… Posof’un elma bahçelerinde başlayan, mevsimler değişse de kökleri yerinden sökülmeyen bir sevda. Bir elmanın iki yarısı gibi birbirini bulan iki insanın hikâyesi. Ve sonunda tek bir dileğe dönüşen bir aşk: “Gel, kal bende temelli… Söz ver, cennette bana yar mısın?” Çünkü gerçek sevda bazen büyük sözler söylemek değildir. Bazen yalnızca sevdiğinin elini tutup, o eli son nefesine kadar bırakmamayı dilemektir.