Zaman var zamansız, kendi içinde saklı
Akşamın gölgeleri, tüm geceyi sarmakta
Keder gözlerde yaştı, kendi bendine aktı
Beklediğim safağın, tan yeri ağarmakta

Ey Kadir-i mutlak, niyazıma bir ses ver
Umuda çare sensin, fermanınla nefes ver

Ne umuda karşılık, ne arzıma bir ses var
Ne iz kalır yollarda, ne yol başa döndürdü
Feryat feryada hissiz, ne ciğerde nefes var
Ne yaktı kül eyledi, ne süpürüp söndürdü

Ey Kadir-i mutlak, niyazıma bir ses ver
Umuda çare sensin, fermanınla nefes ver

Keder denilen çölde, iz sürerken iz biter
Niyazın hükmü sende, her umuda pusula
Yolu Sana düşenin, sonu rahmetle biter
Arzıma bir cevap ver, umut olsun bu kula

Ey Kadir-i mutlak, niyazıma bir ses ver
Umuda çare sensin, fermanınla nefes ver

​Karanlık perde perde, sarmış iken bedeni
Her duada umut var, rahmet olan kapıda
Yalnız bırakmaz elbet, hep sevilen seveni
Duamla dilenciyim, umudumla kapında

Ey Kadir-i mutlak, niyazıma bir ses ver
Umuda çare sensin, fermanınla nefes ver

Zaman bir nehir gibi, sessizce akıp gider
Dünyanın yükü ağır, yüküm bedenden ağır
Yüklere ne düşerse, süpürür alır gider
Yükünü yük eyledi, yüküm yükümden ağır

Ey Kadir-i mutlak, niyazıma bir ses ver
Umuda çare sensin, fermanınla nefes ver

​Karanlığın bağrından, doğacak bir aydınlık
Sana açılan eller, boş dönmezken kapından
Her niyaza karşılık, bir son bulur karanlık
Sesime bir nefes ver, rahmetinden katından

​Ey Kadir-i Mutlak, niyazıma bir ses ver
Umuda çare sensin, fermanınla nefes ver

Cemil Dursun / 21.09.2026