Bir evin ışığı söndü
Duvarlar kaldı geriye
Bir ses çekildi geceden
Uyku küstü pencereye

Ben büyüdüm sanmıştım
Meğer,zaman büyütürmüş
Bazı yaralar kapanmaz
Üstüne mevsim yürütürmüş

Masada eksik bir gölge
Bir fincanda yarım kalan kahve
Kimse fark etmese de
Gölgesi her akşam gözümde büyüdü

Eski bir gömleğin yakasında
Unutulmuş bir koku vardı
Meğer bazı hatıralar unutulmaz
İnsanın boğazında düğüm kalırmış

Ben ,kimseye kızmadım güyâ
Kızgınlığım gölgemdeydi
Bir taş attım içime yıllar önce
Yankısı hâlâ en derindeydi

Bana "unut" diyen rüzgar bile
Neyi unutturacağını bilmedi
Bir çocuk kaldı içimde
Hâlâ bir kapının sesini bekler gibi

Şimdi hangi yana dönsem
Bir eksik düşüyor payıma
Bir yanım hâlâ çocuk
Bir yanım ,yüz çevirmiş dünyaya

Belki insan bilmese de
En çok yakınında susarmış
Bir evin içinde bile
Uzaklarda kalırmış

Ve ben hâlâ anlamıyorum:
Hangi gece kırıldı göğüm?
Bir yıldız mı düştü içimden
Yoksa ben mi söndüm?

Ve bazen düşünüyorum:
Bir evin bütün pencereleri açıksa
İçerisi neden hala karanlıktır?
Bir sofrada herkes oturuyorsa
Bir tabak neden hep yetim kalır?
Bilmiyorum...

Ben sadece bazı akşamlar gökyüzüne bakıp
Eksilen yıldızları sayıyorum
Her defasında bir tane
Her defasında kendimden eksilircesine