Sayısı belirsiz günlerle savruluyorum acılara,
’Ben’ sandığın kendimede düşmanlığım var.
Kavuşmanın dünyasını seçmenin bir lisanı...
Sesimi, sana zarar veren bir zehre yordun.
Öyle olsa, beyaz atlı prens gibi gelir,
Sana acizliklerimi hiç söylemezdim.

Ben yollarına serildiğimde, can suyu diledim.
İki kişilik bir sevdanın, yorgunluğu sarmıştı
Ben sana ilk günlerimde diz çökmüş,
kalbimin hüzzamında muhtaçlığım vardı
Sen anlat bari, sence ben, ’o’muyum.

Beni yanlış anladığınla yaşıyorum hâlâ,
Sana zarar vermeyi düşünmem reva mı?
Gözlerindeki korkaklığımla yargılanıyorum
Kollarımı sonsuza kadar açamadığımla...
Sende sitem etsen keşke,dert yansan biraz
Biz sarhoşuz yaşamaktan. efkar deminden.
Seçmeden bu acıları boylu boyunca...
Senden sonra bağımlılıklarımda dönüşmüş,
Yaşayayıp öğrendiğim güçlü yanımda,
Her yanım seninle dolmuş ve sen olmuş.

Sana yalvarmanın nefes alabileceği yer,
Senin yeryüzündeyim öylece ve beni affet.
Ben karanlıktayım, ellerimi tutsan...
Gözünden düştüğüm yer, çok soğuk,
Çok ıssızım, sensizim...Beni bağışlar mısın?
’Ben’ sandığın kendimede düşmanım,

Benim senin asalatine elim ulaşamaz,
Ben dizlerinin dibinde ki bir bağışlanma...
Dilediğin kadar acıyacağın yerlerdeyim.
Sitem ettim, sevgimden. Bir dünya dedim
Sana kavuşma hasretimden bir kaç dize...
Yokluğunun cehennemi sardı, izsizliğin.
İzlerinle nefes alırken, ben nefessizim.

Sana adanmış ömrümün sesindeyim.
Duy beni ne olur artık, pişmanlıklardayım.
Sevmek birlikte acı çekmekse...
Bolüşmeyelim birlikte yanalım.

Ne yaptıysam, geçmişten bu güne kadar,
Hepsi sana olan sonsuz sevgimden.
Şu an ne yapıyorsam, yine sen.
Yarın, yine seninle yaşanacak zamanım.
Beni bağışlayacağın zamana yolculuğum.
Bu; benim sana ait olan yasantım.
Beni, kendine bağışla ne olur.
Ben ilk geldiğim gibi, nefes nefeseyim.